Begonnen in 1996 voor de Stichting Hulp Roemenië uit Doetinchem rijden wij jaarlijks twee ladingen hulpgoederen naar Roemenië.
Gingen de eerste reizen voor Doetinchem nog naar Timisoara, een aantal jaren later namen wij voor meerdere stichtingen goederen mee voor meerdere locaties in Roemenië.

De laatste reis in December 2016 begon lang voor die tijd met het plannen van data en het organiseren van het laden van de hulpgoederen.

Op 9 december zijn we begonnen met het ophalen van gevulde schoenendozen in Ruurlo bij de peuterspeelzaal, het kinderdagverblijf en de BSO.
Net zoals in alle jaren dat we schoenendozen op hebben gehaald in Ruurlo was Erna Flierman ook dit jaar weer de drijvende kracht achter de doosjes, dank je Erna.

Hoe leuk en hoe spreekt het voor de verbeelding dat de kinderen uit Ruurlo en uit Barchem zelf hun gemaakte doosjes naar de vrachtauto brengen.
Dat het niet de vrachtauto is die uiteindelijk naar Roemenië zal rijden maakt volgens mij niet zo heel veel uit.

Hoe leuk en hoe spreekt het voor de verbeelding dat de kinderen uit Ruurlo en uit Barchem zelf hun gemaakte doosjes naar de vrachtauto brengen.

Dat het niet de vrachtauto is die uiteindelijk naar Roemenië zal rijden maakt volgens mij niet zo heel veel uit.

Bij de Barchschole hebben we een cheque ter grootte van € 500,00 in ontvangst mogen nemen die we mochten besteden voor de kinderen in Roemenië.

De cheque van Barchem is helemaal ten goede gekomen aan de kindertjes in Roemenië.
We hebben de waarde van de cheque helemaal besteed om boodschappen te doen bij Action.
Deze boodschappen zijn gebruikt om doosjes als het nodig was aan te vullen met belangrijke zaken.
De rest van de gekochte spullen hebben we achtergelaten in Simand waar Laura Bejan mooie en goede gevulde pakketjes en kerstzakken maakt voor kinderen van het platte land in de omgeving van het dorp, kinderen van families die het heel erg nodig hebben.

Een fantastisch gebaar Barchschole, namens alle kinderen die hiermee blij gemaakt zijn heel erg bedankt

Eveneens op die vrijdag hebben we met een splinternieuwe door Scania Deventer gesponsorde vrachtwagen de door Knapen trailers een eveneens splinternieuwe gesponsorde oplegger opgehaald in Deurne waarmee we deze reis naar Roemenië mochten rijden. Onze dank aan Knapen in Deurne en aan Scania in Deventer voor het beschikbaar stellen hiervan.

Op zaterdag 10 december zijn we ’s-Morgens om 8:00 uur begonnen in Doetinchem. Daar wachten een aantal erg enthousiaste mensen van de Stichting Hulp Roemenië ons op met de door hen klaargemaakte pakketten en ingezamelde goederen voor Timisoara. Omdat we onze reis volgens planning in Timisoara zouden eindigen moesten hun spullen voor in de oplegger.

Vervolgens zijn we van Doetinchem naar Varsseveld gereden waar in een opslag bij de waterzuivering van WRIJ veel goederen lagen die door Shoebox4RO bij elkaar waren gebracht.
Hier waren ook de in Mook gemaakte schoenendozen voor Roemenië opgeslagen.
Nadat we hier met de inzet van de mannen en extra vrijwilligers van Shoebox4RO alle daar verzamelde spullen geladen hadden werd het hoog tijd om naar Hengelo GLD te rijden.

Op de foto het laden van de oplegger bij de zuivering in Varsseveld.

Ook waren Dick Dinkelman en Wybo Hoftijzer in Hengelo met een tweede oplegger met schoolmeubeltjes van onder andere Mook, maar ook van andere plaatsen, die samen met de spullen van Hengelo in de oplegger voor Roemenië geladen moesten worden.
De vrijwilligers van Hengelo weten hoe zoiets geladen moet worden en het is ongelofelijk om te zien hoeveel spullen er in de oplegger gestouwd konden worden, er kwam bijna geen eind aan.

Natuurlijk moet er tijdens zo’n dag hard werken ook tijd gemaakt worden voor koffie en een broodje met elkaar.

Op maandag 12 december in de middag ben ik uiteindelijk vanuit Zwiep vertrokken met de stampend vol geladen oplegger met hulpgoederen richting Roemenië.

De hartstikke vol geladen oplegger, gefotografeerd in Zwiep vlak voor het vertrek.

Na een eerste overnachting tussen Wurzburg en Neurenberg bij een Autohof en een tweede overnachting een klein eindje voor Budapest ben ik de derde dag van de reis bij Oradea de grens tussen Hongarije en Roemenië overgestoken.

Vanaf de grens Oradea ben ik via Cluj-Napoca naar Reghin gereden. Een erg bochtige en hobbelige weg en toen begon het onderweg ook nog eens te sneeuwen.
Omdat de wegen die avond niet gestrooid werden en het erg glad werd, moest ik erg langzaam rijden en heb ik besloten om in Reghin langs de weg voor de derde nacht te overnachten in de vrachtauto.

De volgende morgen waren de wegen gelukkig zo goed als schoon en ben ik verder gereden naar het eerste losadres (voor de stichting in Hengelo) in Toplita.

Op deze foto de vrachtauto direct na aankomst in Toplita.

Er lag sneeuw en het was ontzettend koud daar. Er is mij ooit door de dominee in Toplita verteld dat deze stad ook wel het Siberië van Roemenië genoemd wordt.

In Toplita heb ik een gedeelte van de lading voor dominee Kristian Barticell gelost bij een school in het centrum. De kinderen in Roemenië gaan naar iets vergelijkbaars als een basisschool vanaf de leeftijd van 6 jaar totdat ze
14 jaar geworden zijn. Daarna kiezen ze voor een vervolgopleiding.

Zo vol zat de oplegger bij aankomst, bij het openen vielen er al zakken op de grond.

Tijdens het lossen met behulp van de grotere jongens van de school en vrijwilligers uit Toplita werden de spullen meteen uitgesorteerd voor meerdere plekken in de omgeving.

De schoenendoos pakketjes, de meegebrachte kleding en overige spulletjes door de mensen in Hengelo ingezameld werden gesorteerd en met kleine busjes naar andere plekken gebracht, waarbij gelukkig ook de zigeunerschool in de stad spulletjes kreeg toebedeeld.

Kinderen van de school die tijdens de pauze het lossen staan te bewonderen.

De schoolmeubeltjes die voor Toplita bestemd gingen in de opslag op het schoolterrein.

Na het lossen in Toplita op weg naar het tweede losadres, zo’n 8 tot 9 uren rijden met de vrachtauto. Gelukkig was het gestopt met sneeuwen en waren de wegen inmiddels schoon.
Omdat ik met de beschikbare rij-uren niet op de bestemming kon komen heb ik ’s-Avonds overnacht in Brad.
Wat er misgegaan is onderweg is me nog nooit duidelijk geworden maar ik zal de overnachting daar niet gauw vergeten vanwege de ontzettende rugpijn waar ik in Brad last van heb gehad.

De volgende ochtend was de rugpijn dankzij stevige pijnstillers beheersbaar geworden en ben ik verder gereden naar Sintea Mare waar de mannen van Shoebox4RO mij vrijdagochtend stonden op te wachten.
In Sintea Mare hebben we schoolmeubeltjes en andere spulletjes gelost om vervolgens 20 kilometer verder in Simand de schoenendoosjes uit Mook te lossen aangevuld met een aantal doosjes uit Ruurlo en Barchem.

Flinke sneeuw en erg koud was het daar. Omdat het inmiddels vrijdagmiddag was waren de kinderen van school al naar huis voor het weekend.

De schoenendozen zijn in een aparte ruimte opgestapeld en worden de volgende week uitgedeeld aan schoolkinderen daar.

Ook zorgt Laura Bejan er voor dat er geen kinderen vergeten worden, een geweldig toegewijde vrouw.De schoenendozen zijn in een aparte ruimte opgestapeld en worden de volgende week uitgedeeld aan schoolkinderen daar.
Ook zorgt Laura Bejan er voor dat er geen kinderen vergeten worden, een geweldig toegewijde vrouw.

Herkennen jullie hier door jullie gemaakte doosjes van?

Ook de doos met LEGO van de PLUS is hier in Simand terecht gekomen.

In Simand hebben we naast zo’n 150 pakketjes ook nog een hele partij schoolmeubeltjes uitgeladen.In Simand hebben we naast zo’n 150 pakketjes ook nog een hele partij schoolmeubeltjes uitgeladen.

Foto bij de school in Simand met Frank Niesink en Laura BejanFoto bij de school in Simand met Frank Niesink en Laura Bejan

Van Simand ben ik ’s-avonds nog naar Timisoara gereden om daar de spulletjes die we van Doetinchem meegenomen hadden te lossen bij een huis in aanbouw.
Bij dit huis werd ik opgewacht door een aantal studenten die bij de bouw van dit huis betrokken zijn.
Ze bouwen aan een soort studentenhuis waar studenten onderdak kunnen vinden gedurende hun studie.
Dit hele project wordt ondersteund door Stichting Hulp Roemenië Doetinchem en de stichting Hilfe für Kinder uit Timisoara.
Omdat het als stikdonker was toen ik hier heb gelost heb ik helaas geen goede foto kunnen maken.

Van Timisoara ben ik doorgereden naar Peciu Nou waar ik ’s-Avonds laat aangekomen ben bij het weeshuis van Caritas.

Op deze foto zie je de vrachtauto geparkeerd voor het weeshuis van Caritas in

Peciu Nou, een dorpje op zo’n half uur rijden van Timisoara.Op deze foto zie je de vrachtauto geparkeerd voor het weeshuis van Caritas in
Peciu Nou, een dorpje op zo’n half uur rijden van Timisoara.

Na een warme ontvangst in het weeshuis door Radu en Annie (vader en moeder van het weeshuis) en de kinderen die nog wakker waren, heb ik die nacht in een gewoon bed op de logeerkamer kunnen slapen.
De volgende dag ben ik met Radu naar de stad geweest om boodschappen te doen voor het pakjesfeest die middag in het weeshuis.

Hier staan kinderen uit het dorp te wachten bij het weeshuis tot ze binnen mogen komen.