23 juli 2008

Mijn vader, Frank Niesink, gaat al zeven jaar, twee keer per jaar met een hulpgoederenkonvooi vanuit Oberhausen (stichting Caritas) naar Roemenië. Na een aantal jaren vanuit Nederland mee te hebben geholpen met o.a. de Schoenendoosactie en deze website, zijn we dit jaar met het hele gezin naar Roemenië afgereisd om het eens met eigen ogen te zien. Mijn moeder was ook al twee keer eerder mee geweest, mijn broer Luke en ik nog nooit.

We zaten twee dagen in de auto en konden het landschap zo geleidelijk zien veranderen. Rijdend door Duitsland en Oostenrijk merkten we niet veel bijzonders, maar eenmaal in Hongarije kwam daar langzaam aan verandering in. De autobanen waren prima maar in de steden was het beeld raar. De straten en gebouwen zijn vervallen maar er hangen wel heel veel reclameborden van UPC, Samsung en meer van dat soort dure merken. De gebouwen waren ooit mooi, veel detail maar geen onderhoud.

In Roemenie bleek het nog wel erger.
De straten zijn slecht, hier in het dorp ligt niet eens asfalt.
De straten zijn klinkers met zand, de stoepen zijn soms beton maar vaak gewoon zand (of modder).
De huisjes zijn vervallen. Wat me wel opvalt is dat de mensen erg vriendelijk en gastvrij zijn.
Ze hebben praktisch geen geld maar toveren wel koffie, sinas, bier, schnaps en zoutjes
op tafel als wij bij ze op bezoek komen.
Ze blijven positief hoewel ze radeloos zijn.

Vandaag waren we op bezoek in een kindertehuis in een dorpje hier in de buurt.
Er wonen 17 kinderen en door de droogte in de zomer krijgt het huis slechts 2 uur water per dag. De rest moeten ze doen met grondwater. Er zijn in Roemenië zo veel weeskinderen, en mishandelde kinderen, het is ongelofelijk. In Timisoara, de op 2 na grootste stad van Roemenië en slechts zo’n 20 km van Ciacova, zijn er in 2 jaar tijd 850 kinderen na hun geboorte in het ziekenhuis achtergelaten. Moeder beviel en vertrok zonder kind. De staatskindertehuizen zitten overvol; hier in de stad zijn er twee; eentje met 65 en het andere met 80 kinderen. Mensen komen kinderen adopteren maar willen alleen een mooi kindje. Vieze kinderen willen ze niet.

Dit kindje was niet ‘mooi genoeg’ om te adopteren, snap jij het? Ik niet!

Gelukkig zijn er mensen zoals in het dorp Peciu Nou die wel voor deze kinderen willen zorgen.
Een aantal kinderen heeft wel ouders die nog in leven zijn. Sommige zijn aan de drank of mishandelen hun kinderen. We hoorden het verhaal van een jongen wiens ouders naar Spanje waren gegaan om te bedelen.

Ze kwamen terug naar Roemenie en zochten hun zoon op. Hun eerste vraag was " is hij gehandicapt?" het antwoord was "nee" waarop ze zeiden " jammer, anders kon hij mee naar Spanje om te bedelen". Ongelofelijk dat mensen zo kunnen denken. In Peciu Nou zijn 4 tehuizen van 1 echtpaar en ook in Timisoara wonen jongeren waar zij voor zorgen. Maar van de staat krijgen ze geen geld en alles is zo duur. Levensmiddelen zijn hier net zo duur als bij ons, alleen is ons maandloon zo´n 10x hoger. Het minimum maandloon is hier 150 euro. Zo spraken we een vrouw die het gas op haar 2 kamerwoning heeft laten afsluiten omdat haar rekening 200 euro is. Een hele maandloon! Dus trekken ze maar een extra trui aan. Wat wel lachen is, zijn de vervoersmiddelen. Ik heb van alles gezien: mooie Duitse auto´s, Dacia´s, een Roemeense auto, krakkemikkige barrels van 20 jaar oud, fietsen uit Nederland en Duitsland. En mensen met paard en wagen; niet de hobbyboer zoals bij ons, maar bij gebrek aan wat anders..

Let op het bovenste verkeersbord!